Disleksija

Disleksija je poremećaj u učenju čitanja i pored postojanja normalne inteligencije, dobrog vida i sluha, sistematske obuke, adekvatne motivacije i ostalih povoljnih  edukativnih psiholoških i socijalnih uslova. Disleksija predstavlja značajno neslaganje između stvarnog (postojećeg) i očekivanog nivoa čitanja u odnosu na mentalni uzrast (Golubović, S. 2000).     Da bi se neko dete ili osoba dijagnostikovalo kao disleksično, njegova  inteligencija mora biti  90 ili iznad 90, sposobnosti čitanja moraju biti ispod očekivanog nivoa za njegov uzrast i nivo inteligencije (najmanje osamnaest meseci ispod  stvarnog starosnog uzrasta), dok uslovi života i rada u kući i školi moraju zadovoljiti određene minimalne zahteve.     Disleksija je, međutim, mnogo više od nesposobnosti  čitanja. Ona obuhvata i smetnje senzornog procesiranja informacija: vizuelne obrade, fonološkog kodiranja i razumevanja jezika, odnosno smetnje svih modaliteta percepcije koji  obuhvataju vrlo brzu obradu informacija. Iako su auditivni deficiti često prisutni kod disleksičnih osoba, ove osobe, takođe, imaju deficite perceptivnog procesiranja  brzo prezentovanih  vizuelnih i taktilnih stimulusa.

Učastalost pojave disleksije

Učestalost pojave disleksije  kreće  se od 4% do 15%  i 4 % do 9 %. Neka dosadašnja istraživanja ukazuju na sličnu učestalost pojave disleksije  kod dečaka i devojčica, dok jedna skorašnja američka studija  pokazje da se kod  dečaka 2 do 3 puta češće javlja nego kod devojčica (Katusic et al., 2001).     Disleksija je prema nekim istraživanjima nasledna u 85% slučajeva. Naučnici su  analizom hromozoma potvrdili povezanost disleksije sa hromozomom 15q,  a kriterijum je bio odsustvo intelektualnog i motornog deficita i nivo čitanja dve godine ispod uzrasta u kome se dete nalazi.